BRammetje 002

Brammetje en Pluisje.

Ja hoor, zei de eigenaresse van Brammetje, schrijf hier maar een stukje over, zodat ook andere mensen hier van kunnen leren.
Het is alweer een aantal maanden geleden dat ze dat zei. Brammetje was op dat moment een hele magere cavia, die er toch wel heel zielig bij zat toen zijn bazinnetje terug kwam van een weekje vakantie. Voor de vakantie had ze wel gezien dat hij wat minder bol was, maar hij holde altijd met zijn hokgenootje naar de voerbak en zat daar uitgebreid te eten. Dus ja, als hij nog goed eet, dan is het allemaal goed toch?

En dat is nu precies de gedachte die veel eigenaren van cavia’s, konijnen, hamsters, muizen en andere kleine knagers hebben; mmm, hij lijkt iets minder fit, maar hij eet nog goed, dus het zal wel meevallen.

Helaas ligt dat bij konijnen en knaagdieren wat anders. Het zijn namelijk prooidieren en als ze tonen dat ze zwak zijn worden ze er door een jager als een vos of een buizerd als eerste uitgepikt om opgegeten te worden. Kortom, ze zullen zich zo lang mogelijk normaal blijven gedragen om vooral maar niet op te vallen. Tegen de tijd dat je als baasje ziet dat je diertje niet lekker is, is hij vaak al behoorlijk ziek.
Ik raad mensen altijd aan om hun kleine knager regelmatig te wegen. Zo weet je tenminste wat zijn of haar gewone gezonde gewicht is. Als je merkt dat Knabbeltje afvalt, of wat minder aktief is,  dan is dat een reden om meteen een afspraak bij de dierenarts te maken.

Maar goed, Brammetje was dus al flink afgevallen en zwak op de pootjes. Bij klinisch onderzoek vond ik dat wel erg lange kiezen had, die helemaal als een brug over de tong groeiden. (foto 1). Arme Brammetje, hoe kon hij zo nou zijn eten kauwen?
Op dat moment was hij te zwak om een narcose te doorstaan, dus hij is eerst door zijn bazinnetjes een weekend lang gevoerd met critical care, een pap voor zieke en verzwakte knaagdieren. Maandags was hij al een stuk fitter en wat aangekomen. Ik heb hem toen onder narcose gebracht en zijn kiezen gevijld tot ze weer een gewone lengte hadden, maar vreesde dat het voor Brammetje slechts tijdelijk effect zou hebben.

En ja, dat klopte. Brammetje was enorm opgelucht na de behandeling. Hij kon weer gewoon eten en kwam lekker aan. Maar na een aantal weken ging het eten weer moeizamer. Nu zag zijn bazinnetje dat wel meteen. Ik keek Brammetje in zijn bek en zag dat zijn kiezen alweer half over de tong groeiden. Dat was alweer zo snel, dat we besloten om Brammetje niet langer te laten lijden en hem in te laten slapen.

Hoe anders is dat met konijn Pluisje. Het was ruim een half jaar geleden dat het baasje van Puisje opmerkte dat hij geen worteltjes meer at, terwijl hij daar altijd zo gek op was. Pluisje was nog geen gram afgevallen en verder topfit. In eerste instantie kon ik niks vinden, ook niet toen ik bij een wakkere Pluis in de bek keek. Voor de zekerheid hebben we hem onder narcose gebracht om echt goed te kunnen kijken en toen bleek hij kleine haakjes aan zijn kiezen te hebben. Die heb ik afgevijld en Pluisje was weer helemaal aan de wortel.
Laatst was Pluisje er opnieuw. “Hij eet weer geen wortels” zei zijn baasje. En ja hoor, er zaten weer haakjes op zijn kiezen, die in de tong prikten. Zie je het op de foto? Dat lijkt best pijnlijk toch?
Maar goed, ik heb ze weer gevijld, zoals je op de laatste foto ziet en Pluisje eet weer vrolijk verder.

Tsja, het is best lastig hoor, met al die kleine knagers. Dat merken we geregeld. Maar gelukkig kunnen we ook deze diertjes vaak nog een goede behandeling geven en ze weer vrolijk verder laten scharrelen en knagen. Want ook zij betekenen veel voor hun baasjes.

Pluisje 1 met pijl